Home / Writings / Articles on art / Malfait

Hubert Malfait

Kort na de eerste wereldoorlog brak het expressionisme in Vlaanderen door. Malfait was toentertijd een prille dertiger, had een nog compleet andere visie op het kunstgebeuren en liet deze nieuwe strekking voorlopig ongemoeid.
Pas begin de jaren twintig begon hij, zonder het zelf te beseffen, in de geest van dat allesoverheersende expressionisme te schilderen. Eén van zijn eerste werken in die aard moet De Vrouw met Paander zijn geweest, een werk uit 1923.
Eén element lichtte hem ietwat uit de context van het traditionele expressionisme, waar de aardkleuren de tonaliteit bepalen en dit is het kwistig omspringen met felle kleuren. Pas later zal hij okers en aardkleuren inbrengen in zijn brede penseeltoets.
Van 1931 tot 1936 kende Malfait een overgangsperiode. Zijn oeuvre blijft expressionistisch maar hij wordt fel beïnvloed door het Fauvisme, wat dan ook weer een grote invloed zal hebben op zijn kleurenpalet. Van 1936 tot ongeveer 1954 gaat hij over naar een meer figuratieve schriftuur. Stillevens en boerenfiguren worden donkerder van kleur en vaak schrijven kunstcritici die somberheid toe aan de druk van sociale, economische en politieke onrust.
In die periode gaat Hubert Malfait werkelijk terug naar het realistisch-animistisch schilderen van stillevens, dieren en figuren.
Begin 1960 zou de kunstenaar echter terugkeren naar wat men in de kunstwereld Het Post-Expressionisme zou kunnen noemen. Een strekking die hij zou blijven volgen tot aan zijn dood in september 1971.
Binnen de Belgische kunstwereld zal men Hubert Malfait blijven beschouwen als de laatste epigoon van de Tweede Latemse Groep en een rots in het Vlaams-Expressionisme.